Το αλογάκι στην αποθήκη

Αυτή την εμμονή με τα ζωάκια δεν μπόρεσα ποτέ να την καταλάβω. Όσα έβλεπα ήθελα να είναι δικά μου. Αφού μέχρι και σήμερα θέλω να μαζέψω ότι αδέσποτο υπάρχει! Όχι πως δεν έκανα μία αρχή... ένα σκυλάκι και ένα γατάκι μόνο δικά μου! 

Μικρή ήθελα άλογο, μεταξύ άλλων. Παιδί της πόλης όμως τυχερό μιας και είχαμε έναν τεράστιο κήπο με πολλά δέντρα και λουλούδια. Αυτό δεν αναιρεί όμως το ότι ζούσαμε σε διαμέρισμα... οροφοδιαμέρισμα μεν διαμέρισμα δε! 

Από νωρίς είχα ξεκινήσει τον πρόλογο με διάφορες ερωτήσεις στους γονείς μου όπως τι τρώει ένα άλογο, πως κοιμάται, τι πίνει και άλλες χαζές απορίες που μπορεί να έχει ένα παιδί. Οι γονείς μου απαντούσαν όμορφα και ωραία και εγώ ήμουν σίγουρη πως αν προτείνω αυτή την υπέροχη ιδέα με την πρώτη θα πουν το ΝΑΙ. Για να είμαι απόλυτα σίγουρη είχα δανειστεί και ένα βιβλίο από την βιβλιοθήκη για άλογα! Ναι, έπρεπε να είμαι προετοιμασμένη για παν ενδεχόμενο! 

Μετά από κάποιες μέρες πήρα την απόφαση να τους μιλήσω στα ίσα και σταράτα! Η υπόθεση δεν έπαιρνε άλλη αναβολή! Το αλογάκι μου με περίμενε και εγώ εκείνο φυσικά γιατί είχαμε σκοπό να κάνουμε κάτι βόλτες μα τι βόλτες! Αυτό που είχα εμπεδώσει καλά ήταν πως έτρωγε ζάχαρη σε κύβους και έτσι είχα μαζέψει ότι ζάχαρη είχε στο σπίτι, σε κύβους ή μη για να το κάνω πολύ χαρούμενο το αλογάκι μου! Όνομα όχι δεν είχα βρει... μεταξύ μας ούτε καλά καλά είχα σκεφτεί πως θέλει όνομα... 

Πάω λοιπόν στους γονείς και τους λέω πως θα ήταν υπέροχα, φανταστικά και εκπληκτικά αν είχαμε ένα αλογάκι. Ο δικός μου μοναδικός φίλος, που θα πήγαινα βόλτες μαζί του και θα τον φρόντιζα σαν τον ίδιο μου τον εαυτό. Με κοίταξαν με περίεργο τρόπο και δεν μπορούσα να αντιληφθώ αν το ύφος αυτό ήταν ναι ή όχι και έτσι αποφάσισα να ρωτήσω για το πότε ακριβώς θα το πάρουμε γιατί είχα να αγοράσω και μία κουβέρτα, όπως το είχα δει σε κάποια καουμπόικη ταινία. 

Δεν μίλησαν και σκέφτηκα πως σκέφτονταν πότε θα είναι ελεύθεροι από την δουλειά τους και τότε έρχεται η ερώτηση του πατέρα! "Και που ακριβώς θα το βάλεις το άλογο;" Ωχχχχ, δεν το είχα σκεφτεί καθόλου, όμως ένα τόσο κοφτερό μυαλό πάντα μία καλή ιδέα θα κατέβαζε. Δεν γινόταν διαφορετικά γιατί αν απαντούσα σωστά θα μου έφερναν τον νέο μου φίλο και θα του έδινα και την ζαχαρίτσα του! Κάπου χαμένη μέσα στις σκέψεις μου άκουγα την μητέρα μου να τρελαίνεται και να λέει πως αυτό το παιδί μόνο χαζά έχει στο μυαλό του και όλο τέτοια μας λέει (νομίζω, δεν θυμάμαι και καλά γιατί με είχαν απορροφήσει οι σκέψεις μου) και πετάγομαι και λέω "Στην αποθήκη που έχουμε στο ισόγειο! Είναι μεγάλη, έχει παράθυρο και οδηγεί απευθείας στον κήπο όπου θα τρώει το χορταράκι του!"

Τότε, δεν κατάλαβα γιατί, μου είπαν να πάω στο δωμάτιό μου και να ξεχάσω ότι σκέφτηκα και πως γενικότερα δεν είναι σοβαρά αυτά... μπλα μπλα μπλα... και άλλα μου είπαν αλλά δεν άκουγα! Κατάστρωνα νέα σχέδια για το πως θα τους προσεγγίσω για να αποκτήσω το αλογάκι που το έβλεπα μέχρι και στα όνειρά μου!

Πηγή εικόνας: http://clubesarahkaybrasil.blogspot.gr/