Το καροτσάκι και οι λασκαρισμένες βίδες

Το όνειρο κάθε γονιού όπως και να έχει είναι να δει τα παιδιά τους να γίνονται γονείς! Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να συμφωνήσω με κάτι τέτοιο, όμως ο καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει ότι όνειρα θέλει... Κανονικά το όνειρο κάθε γονιού θα έπρεπε να είναι να δει το παιδί του, αύριο μεθαύριο, ευτυχισμένο και χαρούμενο με ή χωρίς δικά του παιδιά, αλλά αυτή είναι μία άλλη ιστορία. 

Όπως όλοι οι σωστοί γονείς, έτσι και οι δικοί μου, αποφάσισαν όταν ήμουν έξι να μου πάρουν ένα παιδικό καροτσάκι με μία τεράστια κούκλα μέσα (έτσι, να με συνηθίσουν από μικρή σε αυτά τα στερεότυπα). Δεν θυμάμαι αν χάρηκα ή όχι, θυμάμαι όμως ότι μου είχε κάνει εντύπωση πόσο τεράστιο ήταν αυτό το καροτσάκι! Είχε πολύ μεγάλους τροχούς και μαύρο ύφασμα με πολύ μικρά λευκά λουλουδάκια, από κάτω είχε μία σκάρα για να βάζω μέσα τα πράγματά μου και μέσα είχε ένα κουβερτάκι, το οποίο θα ζέσταινε την κατάξανθη τεράστια κούκλα μου, η οποία άνοιγε και έκλεινε τα μάτια της ανάλογα με το πια στάση την κρατούσα. Την είχα ζαλίσει τότε να την σηκώνω και να την ξαπλώνω για να βλέπω τα γαλάζια μάτια της και μάλιστα προσπαθούσα να την ξαπλώσω τόσο γρήγορα ώστε να μείνουν τα μάτια της ανοιχτά, αλλά φυσικά δεν τα κατάφερα ποτέ! 

Κάθε μέρα έπαιρνα το καροτσάκι μου και πήγαινα την κούκλα βόλτες στον μακρύ μας διάδρομο. Μία πάνω, μία κάτω! Ακούραστη πηγαινοέφερνα την κούκλα μου, έτσι για να περάσω λίγο την ώρα μου. Όλο αυτό είχε καταντήσει βαρετό για εμένα, όμως το συνέχιζα μάλλον μηχανικά. 

Μία ωραία μέρα ήρθε η θεία μου με την μικρή της κορούλα, την πρώτη μου ξαδέρφη! Μωρό ακόμη στην κούνια, δεν μιλούσε! Έκλαιγε, έτρωγε και έκανε νάνι όπως όλα τα καλά παιδιά! Φυσικά και μου επέτρεπαν να την σηκώσω και να την πάρω αγκαλιά, αλλά μόνο όταν ήταν κάποιος μεγάλος κοντά μου μην ρίξω το παιδί και πάθει κάτι, λογικό από τη μία σκέφτομαι σήμερα! 

Η θεία μου ερχόταν συχνά σπίτι μας και έπινε καφεδάκι με την μεγαλύτερη αδερφή της, την μητέρα μου. Ήταν Σάββατο και η μικρή μου ξαδερφούλα κοιμόταν σαν αγγελούδι. Για να μην ξυπνήσουν την μικρή με τα όσα είχαν να πουν αποφάσισαν να την αφήσουν στο δίπλα δωμάτιο. Μάλιστα μου είχαν πει να την προσέχω, που και που, να πηγαίνω στην κούνια της να βλέπω αν είναι καλά και να ενημερώνω την θεία και μητέρα μου για το τι κάνει το παιδί! 

Τι χαρά ήταν αυτή; Με έβαλαν να προσέχω μία κούκλα που μάλιστα κουνούσε και χέρια και πόδια, άνοιγε και έκλεινε τα μάτια της ανεξάρτητα τι στάση είχε το σώμα της και το κορυφαίο αυτή η κούκλα έτρωγε και έπινε! Πήγαινα και εγώ και κοιτούσα την κούκλα και αναρωτιόμουν αν μου την χαρίσουν όπως την άλλη την ξανθιά με τα μακριά μαλλιά! Δεν πείραζε που αυτή η κούκλα ήταν μελαχρινή και είχε λίγα μαλλιά! Σημασία είχε ότι έκανε τόσα πολλά, που η ξανθιά δεν τα έκανε! 

Κάποια στιγμή πηγαίνω και τι να δω! Είχε ανοίξει τα μάτια της και κοιτούσε το ταβάνι! Σκέφτηκα για μια στιγμή να ενημερώσω τη θεία μου, αλλά στάσου λίγο! Θα την πήγαινα βολτούλες καλύτερα, έτσι θα ευχαριστιόταν την παρέα μου και θα μπορούσα να την παρατηρήσω τι άλλο κάνει! Έσκυψα πάνω από την κούνια της, την σήκωσα (παραλίγο να μου πέσει, αλλά τα κατάφερα μια χαρά) και την έβαλα στο δικό μου καροτσάκι! Μόλις την έβαλα μέσα έβγαλα και την κούκλα μου να μην ενοχλεί γιατί και οι δύο μόλις μετά βίας χωρούσαν, την σκέπασα και πήγαινα πάνω κάτω στο μακρύ μας διάδρομο. 

Δεν ξέρω πόσες φορές πήγα και ήρθα, αλλά κάποια στιγμή η μελαχρινή κούκλα με τα λιγοστά μαλλιά είχε αρχίσει να κουνάει χέρια και πόδια, να διαμαρτύρεται, να κάνει κάτι "ααα" και "ουυυυ" και κάτι άλλοι παρόμοιοι ακαταλαβήστικοι ήχοι έβγαιναν από το στόμα της. Τότε θυμήθηκα τι έκανε η θεία μου και την μιμήθηκα τέλεια! Κάνω ένα "σσσσσσσ" και αρχίζω και κουνάω το καροτσάκι για να ηρεμήσει! Όχι τίποτε άλλο, αν έρχονταν θα με έπαιρναν είδηση και ποιος άκουγε πάλι ότι είχαν να μου πουν οι δύο αδερφές! Άλλωστε είχα σκοπό να την βάλω πρώτα στην κούνια της και έπειτα να ρωτήσω αν μπορώ να την κρατήσω. 

Κουνούσα και κουνούσα το καροτσάκι και το μελαχρινό κουκλάκι φάνηκε να σταματάει μέχρι κάποια στιγμή που διαλύεται το καροτσάκι μου και φεύγει το πάνω μέρος μαζί με το παιδί και πέφτει στο πάτωμα! Η μικρή άρχισε να κλαίει, μάλλον να ουρλιάζει και οι δύο αδερφές, μητέρα και θεία έτρεξαν πανικόβλητες να δουν τι έπαθε το παιδί! Σοκαρισμένες και οι δύο μου ρίχνουν άγριες ματιές, η θεία σηκώνει την ξαδέρφη και προσπαθεί να την ηρεμήσει και η μητέρα μου με ρωτάει τι στα κομμάτια ήθελα να κάνω στο παιδί και τα κλασσικά δεν ντρέπεσαι, και τι σκέφτηκα με αυτή την κίνηση, τι είσαι εσύ, κάθε φορά θα σε συμμαζεύουμε και κάτι άλλα παρόμοια που δεν τα θυμάμαι πλέον. 

Η μικρή ηρέμησε, εγώ άκουσα ότι δεν είχα ακούσει μέχρι εκείνη τη στιγμή και είχα μείνει με το όνειρο της μελαχρινής κούκλας! Φυσικά και δεν τόλμησα ποτέ να ρωτήσω αν μου την χάριζαν και αποφάσισα πως και η ξανθιά μια χαρά ήταν! Άλλωστε η ξανθιά είχε μακριά μαλλιά, τα οποία μπορούσα να χτενίζω όποτε εγώ ήθελα χωρίς να ρωτήσω κάποιον αν επιτρέπεται.

Πηγή εικόνας: http://artsanalia.blogspot.gr/2014_03_01_archive.html#.VccvgHHtmko